لازم است به چند نکته‌ی مهم توجه شود:

اول: فقط کسانی که از قوه‌های علم، عقل و ایمان برخوردار نیستند، به قوه‌ی قدرت بدنی یا فیزیکی اتکا و بسنده می‌کنند (چه در درگیری‌های فردی و چه در جنگ‌ها و تکیه به تسلیحات، مثل امریکای امروز).

دوم: آن که چنین افرادی، هدفی جز «من» و آن هم «من طبیعی و مادی – یا من حیوانی» ندارند، لذا فقط در پی پاسخ خواسته‌ی نفس حیوانی خود عمل می‌کنند، اما کسانی که از قوای «علم، عقل و ایمان» برخوردارند، اهداف والاتری داشته و مقاصد بلندتری را در نظر دارند که گاه و یا حتی اغلب مجبور می‌شوند برای تحقق آن اهداف بلند و انجام رسالت، از خواسته‌ها یا منافع شخصی خود بگذرند. رسالت حضرت امیر المؤمنین علیه‌السلام، فقط دفاع ظاهری و آن هم از ظلم ظاهری و فیزیکی به حضرت سیدة النساء (ع) نبود که بپرسیم: «پس چرا کاری نکرد»؟ بلکه حفظ و نشر اسلام،  بیداری و بصیرت بخشیدن به مردم، مقابله ریشه‌ای با ظلم در زمینه‌ها و اشکال مختلفش و هدایت بشر به سوی کمال «قرب الهی» از وظایف اصلی آن حضرت بود که سبب تحمل بسیاری از صدمات و لطمات می‌گردید.

سوم: اساساً القای این که حضرت (ع) کاری نکرد، یک دروغ، تحریف و اتهام هدفدار برای ظلم بیشتر و انحراف عمیق‌تر اذهان عمومی می‌باشد. مگر می‌شود که حضرت هیچ کاری نکرده باشند و دست روی دست گذاشته و نگاه کنند؟!

لذا از سویی شاهدیم که وقتی حضرت زهراء علیهاالسلام (البته نه به خاطر حقوق شخصی و نفس) بلکه به خاطر رفع غصه‌‌ها و دغدغه‌های آن حضرت می‌پرسند: شما که چنین و چنان هستی و قدرتت زبانزد است، چرا انتقام نمی‌گیرید و یا به قول ما «چرا عمل متقابل به مثل نمی‌نمایید؟» حضرت پاسخ عملی می‌دهند. یعنی لباس رزمش را پوشیده و شمشیر را بر می‌دارد. اما به هنگام خروج و با بلند شدن صدای اذان، از همسرش می‌پرسد: «یا فاطمه، آیا انتقامت را می‌خواهی یا حفظ و بقای دین پدرت را ؟» و ایشان هر کدام را می‌خواست، حق بود. اما او نیز معصوم است و همان رسالت را دارد، لذا پاسخ می‌دهد: «حفظ و نشر دین پدرم را». حضرت بر می‌گردد و سلاح بر زمین می‌گذارد و می‌فرماید: «پس مجبورم سکوت و تحمل کنم».

یا همین‌طور شاهدیم که وقتی به خانه‌ی حضرت ریختند، امام ساکت نشسته بودند، بلکه به عمر حمله برده و او را زمین زدند و روی سینه‌‌‌ی او نشسته و بدین مضمون فرمودند: والله تو می‌دانی که [برای حفظ دین] مجبور به سکوت هستم، وگرنه نه تو و نه هیچ کس دیگری نمی‌توانست به زور وارد خانه‌ی علی شود. و در تاریخ مثبوت است که علی (ع) در حال درگیری بود که او را به ریسمان کشیدند و آن ضربات را بر همسرش وارد نمودند.

هم چنین برخورد ایشان پس از شهادت و در بقیع که می‌خواستند خاکش را زیر و رو کرده و بدن مبارک حضرت فاطمه (ع) را خارج نموده و به اصطلاح از اول و به دست خودشان غسل، کفن و دفن کنند، شاهد دیگری بر مدعا و نیز قدرت فیزیکی و استفاده‌ی حکیمانه از آن است. ایشان در بقیع حاضر شده و خطاب به آن جمع کثیر بدین مضمون فرمودند: «والله اگر نوک تیشه‌ای به زمین بخورد، همه شما را می‌کشم». یکی از بزرگان قوم با دیدن تنهایی علی (ع) و کثرت جماعت خود، به قصد تحقیر و شاید تمام کردن کار به ایشان حمله کرد، اما علی (ع) او را زمین زد و بر سینه‌اش نشست و شمشیر بر گردنش گذاشت که ابوبکر نزدیک شد و پس از اصرارها گفت: «علی جان، تو را به جان رسول خدا قسم می‌دهم که رها کن». و ایشان بلند شدند و آنها نیز بقیع را ترک کردند و وصیت فاطمه (ع) مبنی بر مخفی ماندن قبر – که مبین بسیاری از حقایق و معرف حق و باطل است- محقق شده و دوام یافت. [اگر چه این واقعه دلیل بر بودن مزار ایشان در بقیع نمی‌باشد].

چهارم: دفاع از حق الهی حاکمیت و باز پس گرفتن آن، اولی‌تر از دفاع از حقوق شخصی بود. پس اگر حضرت علی (ع) به خاطر حفظ و اشاعه و انتقال اسلام ناب به مردم زمان و نسل‌های دیگر، مجبور به سکوت و تحمل گردید، تحمل ظلم‌های فیزیکی و خودداری از اقدام متقابل، نه تنها عجیب نیست، بلکه با گذشت تاریخ معلوم شد که بسیار حکیمانه و بر اساس هدف الهی، علم، حکمت و بصیرت بوده است.

يا مولاتی يا فاطمةُ أغيثينی

ای مولای من ؛ يا فاطمه  به فرياد من برس ! 

تا   زخمهای  کهنه  دل  را   دوا  کنم	با  ذکر  نام   پاک  تو   ذکر خدا  کنم
يافاطمه به سجده بگويم به صد نفس	مولای من تويی و به حاجت صدا کنم
تا  پا نهم  به خاک  مدينه  به  ياد  تو	خاکش ز  بهر  چشم  ترم  توتيا  کنم
چون آن ضريح گمشده پيدا نمی کنم	اندر  کنار   قبر  نبی  عقده  وا  کنم
من عهد بسته ام که بميرم  ز داغ تو	عهدی دگر کنم که به عهدم وفا کنم
غمهای آسمان که هجوم آورد به دل	رفع غم  گران  به  حديث  کساء‌ کنم
مهدی کجاست تا که به امر ولايتش	سرهای دشمنان  تو  از تن جدا کنم

التماس دعا                            حميد رضا فاطمی

حضرت مهدي (عج) ادامه دهنده راه حضرت زهرا(س) و آيينه تمام نماي اوست. زيرا اهداف و راه آن هر دو يكي است. هنگامي كه پيامبر(ص) در بستر ارتحال بود و حضرت زهرا(س) حال پدر را مشاهده كردگريست و كم كم صدايش بلند شد. پيامبر(ص) علت را جويا شد. حضرت صديقه  كبري عرض كرد: «بعد از شما از تباهي و ضايع شدن دين و عترت مي‌‌ترسم»(1)اينجا بود كه رسول خدا(ص) او را دلداري و تسلّي خاطر داد به اين كه مهدي امت از نسل تو ظهور مي‌‌كند و ريشه گمراهي را از ميان بر مي‌‌چيند.

حضرت زهرا(س) و حضرت مهدي(عج) هر دو احياگر سنت فراموش شده جدّشان بودند و هستند. و هر دو مظلوم واقع گرديند. اميرالمومنين علي(ع) در ترسيم مظلوميت همسرش فرموند: «ان فاطمة بنت رسول الله لم تزل مظلومة من حقها ممنوعة» «يعني فاطمه(س) دختر پيامبر(ص) همواره ستم ديده و از حق خود محروم بود». همچنين حضرت در ترسيم مظلوميت و غربت فرزندش مهدي (عج) فرمودند: «صاحب هذالامر الشريد الطريد الفريد الوحيد» يعني صاحب اين امر، همان رانده شده، دور شده، يگانه و تنهاست.

از طرفي بايد دانست ولايت، عشق وم محبت نيست بلكه لازمة ولايت، عشق و محبت است ولايت يك چينش اجتماعي است و چينش، يك نظم همراه با جلو رفتن به سوي كمال انساني، اگر در جامعه، مظهر خدا كه امام معصوم(ع) است در رأس مخروط جامعه قرار گيرد، جامعه‌اي ولايي تشكيل مي‌‌شود كه به رفع تمام نياز‌‌هاي مردم مي‌‌پردازد. پس جريان سقيفه به ما مربوط مي‌‌شود. زيرا اگر در آن زمان حاكميت در مسير امامت و ولايت قرار مي‌‌گرفت، ديگر وضعيت بشر به اين شكل نبود. حضرت صديقه كبري (س) به خوبي از آينده بشر آگاه بود. لذا به ايستادگي در مقابل جريان ولايت ستيز پرداخت و با آن مبارزه نمود و در اين راه از روش‌‌هاي مختلفي كه ذكر شد استفاده كرد تا بتواند صداي حقانيت اسلام را به گوش همه مسلمانان برساند؛ فلذا حكومت مدينة فاضله حضرت زهرا(س) در زمان ظهور حضرت مهدي(عج) تحقق مي‌‌يابد.

بنابراين منتظران بايد با سرمشق قرار دادن الگوي ولايت مداري حضرت زهرا(س)، راه آنحضرت را كه همانا دفاع از ولايت تا مرز جانفشاني و شهادت ادامه دهند. در پايان متذكر مي شويم كه نبايد حضرت زهرا(س) را تنها، الگويي براي زنان معرفي كنيم، بلكه اگر هر زن و مردي، عبوديت، تقوا و ولايت مداري حضرت زهرا(س) را داشته باشد به مراتب بلند زندگي دست خواهد يافت. در حقيقت نسبت دادن الگوي زنان، جفا به ايشان است. زيرا حضرت زهرا(س) الگوي تمام بشريت است و القابي چون «سيده نساء العالمين»،  كافي است تا همه انسان‌‌ها، ايشان را براي الگوي زندگي خود انتخاب كنند. اين القاب، بدين سبب به حضرت زهرا(س) نسبت داده شده كه ايشان نمونه كامل دينداري، حق مداري و دفاع ازنبوت و ولايت تا سرحد جان، بوده است. به حق بايد فاطمه زهرا(س) را اولين شهيد راه دفاع از ولايت علوي دانست. كه در دفاع از اميرالمومنين علي(ع)، به اين مقام دست يافت. بنابراين نتيجه فعاليت‌‌هاي حضرت زهرا(س) در دفاع ازامام علي(ع)، روشنگري‌‌ها و حق گويي‌‌هايي بود كه در طول تاريخ براي اثبات حقانيت ولايت امامان معصوم(ع) به كار گرفته شده است.

(1) نهج الحياة، ص 62، بحارالانوار،  ج22، ص 484.